Pas op de plaats met stormen en motoronderhoud op het Bras d’Or Lake

De overtocht vanuit Newfoundland is het eerste deel pittig en het tweede deel heerlijk relaxed. We vertrekken in de ochtend vanuit de nog wat winderige ankerbaai op Woods Island en varen de eerste 10 nm op de motor tegen de zeegang in naar buiten het open water op. Als we koers zuid-zuidwest zetten kunnen we zeilen. De wind komt eerst half binnen en later ruim.We starten met rif 1 in groot en genua en halen een mooie snelheid. Wel staat er nog een behoorlijke deining van de hardere wind de dagen hiervoor dus echt comfortabel zeilen is het niet. Zeker niet als de wind ruimer gaat staan, we klavertje gaan varen en de oude deining van opzij binnen blijft komen. Dan rollen we regelmatig van gangboord naar gangboord. Ook is de wind wat harder dan voorspeld (20-30 knopen in plaats van 15-20). Maar we hebben een goede snelheid en gaan de goede kant op. Het minst prettig is de avond tot 2 uur ’s nachts, totdat Toine bedenkt dat het misschien helpt om de kotter strak door te zetten tegen het rollen. Yess, dat helpt! Vanaf dan is de nacht goed te doen en in de ochtend wordt de wind steeds minder en starten we de motor. Ook de zeegang is minder en tot 15 uur in de middag motoren we door naar Ingonisch Harbour aan de oostkant van Cape Breton op Nova Scotia. Dit is onze stop voor de nacht om de volgende ochtend met het juiste tij het Bras d’Or Lake op te kunnen. Het kan daar in de smalle doorgang 5-7 knopen stromen, dus het is belangrijk de aankomst daar te timen met kentering en daarna de stroom mee naar het zuiden. De ingang van Ingonisch Harbour is ondiep maar goed bebakend. Het is nu nog heerlijk zonnig weer en we zitten lekker buiten. We krijgen bezoek van een stel dat gaat vissen en daar in de buurt woont waarvan zij Nederlands is. Leuk om even te kletsen met ze!

De volgende dag gaan we vroeg door het Bras d’Or Lake op. We zijn precies met kentering bij de ingang, er staat nauwelijks wind en toch zijn er behoorlijke stoomrafelingen en wat golven. Deze ingang moet je zeker niet verkeerd timen, zo hadden we ook al van een andere Groenland ganger uit onze app-groep gehoord. Met heerlijk zonnig weer en weinig wind varen we 20 nm door naar Baddeck. We doen wat boodschappen, brengen het vuilnis weg en eten een ‘ijsje’ (het is nog lastig om hier een klein ijsje te bestellen, wat een grote porties 🤔). Vervolgens varen we nog een uurtje door naar een mooie afgelegen ankerbaai (Indian Cove) bij het eiland Washabuck. In de boomtoppen zien we een grote zeearend zitten die af en toe rond vliegt. Mooi om te zien! Ook nu is het nog heerlijk warm en zitten we buiten tot na het eten, tot tijdens de schemering de muggen komen en we naar binnen vluchten.

Na een rustige nacht varen we 16 nm door naar Whycocomagh. We zoeken een goede plek om te schuilen voor de storm die er de komende dagen zal staan. De Nederlandse boot De Verleiding met Ron en Joce liggen er al. We hebben al contact via social medio en app gehad; heel leuk om elkaar nu in het echt te ontmoeten! Onderweg passeren we bij een smalle doorgang een veerboot die met een kabel heen weer gaat. Niet de fout maken om kort achter langs te gaan als ‘ie nog aan het varen is, maar dat wisten we! In Whycocomagh is een stevige kade waar wij goed (en ook gratis) kunnen liggen. Ook hebben we hier afgesproken met Bryan, de monteur die de dieselinjectoren komt vervangen. Dit is voor hem makkelijker dan Baddeck en voor ons een veel betere plek met de noordoosten storm die er is voorspeld 💨. We liggen in totaal 6 dagen in Whycocomagh.

De eerste avond is het nog redelijk weer en eten we gezellig met De Verleiding samen op onze boot met een lamsbout van de Kamado Joe. We zetten dan al wel de kuiptent op voor de miezerregen en de wind. Toine heeft een slechte nacht omdat z’n voet erg pijn doet. Dat blijkt een jichtaanval in de enkel zelf te zijn. Ook is de voet nog steeds een beetje dik. Twee weken na de verzwikking gaat het steeds beter maar nog wel op en af 🥲.

In de ochtend van de tweede dag begint het al harder te waaien en te regenen. We liggen hier goed; door de oostenwind worden we van de kade afgeblazen. We blijven maar een dagje binnen. In de avond gaat het steeds harder waaien en regenen. Het komt met bakken uit de hemel 🌧️🌧️🌧️. De Verleiding besluit toch ook naar de binnenkant van de kade te verhuizen (lagen voor anker) en we helpen ze met de lijnen. Zij helpen ons vervolgens met het omdraaien van onze boot want dan liggen we beter met de neus in de wind. We worden alle vier zeiknat 🤣. De nacht is echt bar en boos. Enorme regenbuien en windstoten tussen de 40-50 knopen. De volgende ochtend zien we de bolders waar we aan vast liggen bewegen en deels los komen 🥹. Ook is het water een halve meter gestegen door al het water dat vanaf het land in het meer spoelt. We leggen nog maar wat extra lijnen naar andere bolders om de krachten nog beter te verdelen (we hadden al flink wat lijnen liggen). We horen dat heel Cape Breton het enorm te verduren heeft gehad met in korte tijd 200-300 mm regen. Rivieren stromen over en stukken weg zijn weggespoeld. Het water is helemaal bruin geworden en er drijven grote takken van bomen in. Veel winkels zijn gesloten en huizen hebben waterschade 😥. Zoveel regen in zo’n korte tijd is heel uitzonderlijk. Never a dull moment als een zeiler, zelfs niet op dit beschermde Bras d’Or Lake 😅.

In de middag wordt de wind gelukkig al wat minder, het regent nog maar heel af en toe en het water stijgt niet verder (zou anders een probleem kunnen worden met de vaste steiger waar we aan liggen). De Verleiding komt gezellig op de thee/koffie.

We weten inmiddels dat de dieselinjectoren zijn geleverd bij Bryan en dat hij ze op Labourday komt vervangen. Hij is er vroeg in de ochtend. Toine gaat samen met Bryan aan de slag om de vijf injectoren te vervangen en ik ga met Ron en Joce mee voor een wandeling van 13 km (met 350 hoogtemeters). Het is een leuke wandeling en heel gezellig 🤗. Als ik terugkom zijn de injectoren netjes en vakkundig geplaatst en is Bryan bezig met het installeren van de software om de injectoren te programmeren. Dat duurt heel lang en als het eindelijk klaar is start de motor niet. Wat is hier aan de hand? Is het een softwareprobleem, omdat de computer die op de stuurstand motorinformatie geeft (en later is ingebouwd) niet met de computer van de motor zelf in sync is? Bryan belt met Volvo Penta US maar komt er met hulp van hen ook niet uit. Hij probeert nog of het helpt om de oude injectoren terug te zetten, maar dat maakt niets uit. Inmiddels is het einde dag en stopt het hier. Morgen verder. Maar Toine blijft denken en schakelt ChatGPT in. Door die nieuwere computer voor motorinformatie bij de stuurstand is het probleem ontstaan dat er geen foutcodes uitgelezen kunnen worden op de computer van de motor zelf. Is het misschien een softwarefout die ontstaan is doordat Bryan een verkeerd nummer in de motorcomputer heeft ingegeven met daardoor de verkeerde software op de motorcomputer? We houden het daar maar even op. De Verleiding komt gezellig een borrel drinken en dat is een goede afleiding 😃.

De volgende dag komt Bryan pas laat in de ochtend en heeft hij kort de tijd. We horen dan dat er wel de juiste software in de motorcomputer staat. Dus dat is niet het probleem. Bryan heeft een andere afspraak en komt later terug. Wij maken ons al wel wat zorgen. Krijgen we dit opgelost zonder een nieuwe dure computer te kopen die wel de foutcodes uit de computer van de motor kan lezen? Dan zijn we dagen of weken verder, meer geld kwijt, zonder zekerheid of dat een oplossing is 🥲. De Verleiding vertrekt naar een volgende baai. Toine wacht op Bryan en ik ga nog maar een stuk wandelen. Twee uur later krijg ik een appje dat Bryan terug is en opnieuw met Volvo Penta US in gesprek is. En dan opeens 20 min later …. de motor doet het 🤗🤗🤗. Nadat de Volvo Penta specialist de tip gaf om de dieselretour leiding even los te koppelen. En dat werkt zowaar! Wat een held!!! Daardoor kan de lucht eruit, want kennelijk zit er een beveiliging in de motor dat ‘ie niet start bij teveel druk in de dieselretour leiding. Waren de computers in sync geweest dan had de motorcomputer deze foutmelding kunnen geven. Wat een opluchting dat de motor het doet! En hij draait als een zonnetje met de nieuwe injectoren 🤗🤗🤗.

Tijd om te vertrekken terug naar de ankerbaai Indian Cove waar we eerder lagen. Daar is een mooie waterval die we met de bijboot bezoeken (avontuurlijk door ondiep water op het laatst). De wandeling naar de waterval gaat goed met de voet van Toine! Ook dat is bijna als vanouds en een grote opluchting! De Verleiding ligt in de baai naast ons en we varen even langs voor een kopje thee/koffie. De nacht en de volgende dag is er opnieuw een storm. Dit keer uit het zuidwesten maar we liggen heel beschut in deze baai. We laten het maar weer een dagje over ons heen komen en besteden tijd aan het zoeken van een ligplaats in Florida voor de kerstvakantie en boeken de tickets naar Nederland als we bevestiging hebben van een ligplaats in St Augustine. Waarbij we ook nog de mogelijkheid hebben om op onze ‘oude’ plek in Deerfield Beach te liggen als het er nog diep genoeg is. Dat gaat Jack proberen te meten in oktober 🤗. Fijn om dit alvast geregeld te hebben 😊.

De tweede avond zien we de Frigga🇩🇰 de baai invaren. Leuk om Simon en Marianne met hun drie kinderen weer even te zien. We gaan de volgende morgen op de koffie. Daarna vertrekken we om 30 nm verder het Bras d’Or Lake af te varen richting de westelijke ingang. Ook nemen we afscheid van de Verleiding die door naar Baddeck gaat en aan het eind van deze maand uit het water gaat voor een winter op de kant. Het was een leuke tijd samen 😊.

Het is een sportieve zeiltocht want er staat behoorlijk wat wind (bft 4-8), maar alles is bezeilbaar. Eerst alleen op de genua (rif 2), toen bij Baddeck de hoek om groot en genue rif 1 en al snel rif 2. Het is een vlagerige wind die dan weer hard is en dan weer zacht. Na de Barra Strait brug (die netjes meteen voor ons open gaat) zitten we meer op open water en daar waait het helemaal hard door. Met rif 3 in beide zeilen (net iets ruimer dan halve wind) gaan we nog steeds heel snel. Er staat een korte golfslag en er slaat zelfs een golf de kuip in 🤔, dat is echt heel zeldzaam. Na 5 uur zeilen varen we een beschutte baai in en laten we het anker vallen in 3m diep water. Het is koud en we gaan snel naar binnen om op te warmen.

We blijven een dagje liggen. Toine gaat het water in om het onderwaterschip schoon te maken en ik voer een dagje groot onderhoud uit op de website van de Hallberg-Rassy Connectie. Het is minder rustig weer dan voorspeld en er is maar een halve meter zicht onder water. Dus echt fijn is het niet, maar Toine krijgt het voor elkaar om in twee uur tijd het onderwaterschip voor 80% schoon te krijgen 💪!!! Goed genoeg voor nu, het laatste laagje op de romp doet hij als we in warm water met goed zicht liggen. Pas in de late middag is het echt rustig en kunnen we weer eens even buiten zitten in de zon.

Vandaag varen we de laatste 5 nm door naar St Peter’s (bij de sluizen van de westelijke ingang van het Bras d’Or Lake). Voor de komende week ziet het weer er goed uit om in een paar lange dagtochten langs de zuidkant van Nova Scotia naar Halifax te varen. Het stormachtige weer lijkt even voorbij te zijn. Het kwam goed uit dat we met het slechte weer en het motoronderhoud even pas op de plaats konden maken op het Bras d’Or Lake. By the way, de Over ons pagina is bijgewerkt als gevolg van enige reflectie (waarom zijn we op reis en hoe doen we dit samen), zo terugkijkend op de afgelopen periode ☺️.

Volgende week dus op naar Halifax en daarna naar Shining Waters Marina. Daar laten we op 24 september de boot achter om voor een weekje naar Nederland te vliegen.