Zonnig en warm West Newfoundland met een nuttig dagje in Corner Brook

Toen hadden we alleen maar regen, nu is het gelukkig heerlijk warm en zonnig. De eerste vier dagen liggen we in de beschutte baai van Neddy Harbour dichtbij het kleine dorpje Norris Point. Alleen bij wat hardere zuidoosten wind raast de wind over de berg en ligt het hier onrustig, zo merken we één van de nachten. Maar bij zuidwesten wind op zee (en dat staat er meestal) is het hier in het hele fjord heerlijk rustig. We hebben wat boodschappen nodig en stappen daarom op de fiets 9 km verderop naar Rocky Harbour, want daar zit een kleine plaatselijke supermarkt. De afstand valt wel mee, maar we moeten een berg over en die is vooral op de heenweg heel steil en 160m hoog. Ik start op de gewone fiets maar al snel lukt dat niet meer en neemt Toine dat over en ga ik elektrisch verder ☺️. Op de terugweg zit Toine op de elektrische fiets en trekt hij mij aan m’n rugzakbandjes omhoog en dat werkt heel goed 😃. We zijn er moe van.

We gaan ook weer eens heerlijk verfijnd uiteten met goede wijn erbij. Dat is echt genieten. Maar goed dat we op de terugweg met de bijboot geen alcoholcontrole krijgen 😎. Voor de rest doen we niet zoveel, op een korte wandeling op Norris Point na en komen we heerlijk tot rust van al dat varen de afgelopen weken. Opeens hoeft er even niets meer. Dat gaat bij Toine vanzelf, maar bij mij kost het even om een nieuw evenwicht te vinden en dan mis ik het thuisfront wat meer. Maar al snel verdwijnt dat gevoel als ik met de foto’s aan de slag ga om wat fotoboekjes te maken die ik bij Inge kan laten bezorgen. Inmiddels zijn daar al wat pakketjes bijgekomen, ook van Toine 😃.

Als tweede stop liggen we een nachtje helemaal diep in het fjord voor anker. Vlakbij een camping met gezellig wat vermaak op de kant. Het is heerlijk warm en zonnig weer en voor het eerst staat de bimini de hele dag op. Ik maak een leuke wandeling op de kant en Toine klust wat op de boot. Mooi plekje hier.

Onze derde en laatste stop in Bonne Bay is een stukje terug aan het einde van een inham bij de ingang van het Gros Morne National Park. Vanaf hier kunnen we naar de start van de 17km lange wandeling de Gros Morne (800m) op. We zien de top al vanaf de ankerplaats liggen. We vertrekken de volgende ochtend vroeg met de bijboot naar de kant en lopen de 1,5 km langs de weg naar de start van de wandeling. Die bestaat uit twee delen; een ‘makkelijk’ deel 4 km (rustig 400m omhoog) en een ‘moeilijk’ deel een rondje van 9 km eerst steil de berg op en vervolgens iets minder steil over een zeer ongelijk pad met veel rotsblokken omlaag. En dan nog eens de 4 km langzaam dalend terug naar de parkeerplaats en 1,5 km langs de weg terug naar de bijboot. We beginnen maar gewoon en weten nog niet of we het moeilijke deel ook gaan doen. Als we er vlakbij zijn en zien dat we door een rotskloof omhoog moeten klauteren denken we van ‘nee, dat gaan we niet doen’. Maar als we bij de start van de rotskloof zelf zijn ziet het er toch minder steil uit en besluiten we om het maar gewoon aan te gaan (dat moeilijke rondje kost volgens de borden zeker 4 uur). De weg omhoog is voor mij misschien wel het makkelijkste deel van de wandeling 🤔 maar voor Toine al behoorlijk zwaar. Boven is het wat kouder en lopen we kort door de wolken. We weten dat we nog een eind te gaan hebben dus we blijven niet lang rusten boven. De afdaling gaat het eerste 1/3 deel heel goed totdat Toine opeens zijn rechter enkel flink en volledig verzwikt. Dat doet erg pijn, en kan hij nu nog door? Dat blijkt met hulp van de stokken (en voet in de hoge bergschoen houden) met goed kijken waar hij z’n voet neer zet enigszins te doen. Het wordt steeds moeilijker en pijnlijker als hij zich nog twee keer zwaar verzwikt 😥. Met rustig lopen en flink wat wilskracht komen we uiteindelijk beneden. Wat zijn we blij als we op de boot zijn ☺️. Het was een prachtige wandeling maar de laatste 8 km voor Toine wel echt een beproeving.

De volgende dag is het rustig weer en even geen zuidwesten wind en daarmee tijd om weer een stukje naar het zuiden te gaan, 40 nm door naar The Bay of Islands. Toine kan niet veel met z’n enkel dus het is fijn dat het een rustige tocht op de motor is. Na 8 uur varen laten we het anker vallen in de besloten baai van Woods Island. De ingang daarvan is wat tricky met ondieptes aan beide kanten, maar dat staat goed beschreven in de cruising guide. Hier liggen we heerlijk beschut en blijven we drie nachten liggen. Tijd om Toine’s enkel te laten herstellen; dat gaat gelukkig elke dag beter 😃. Voor mij een goed moment om twee dagen lang groot onderhoud te doen op de website van de Hallberg Rassy Connectie (daar doe ik nog steeds het beheer van). Dat is flink wat uitzoekwerk maar met hulp van ChatGPT kan ik de benodigde wijzigingen goed doorvoeren en testen op een testomgeving. Toine is weer een stap verder met het kunnen bestellen van een nieuwe neerhouder.

De etensvoorraad begint wat op te raken. Zo hebben we bijv. al ruim een week geen bananen meer (die zijn essentieel voor onze ontbijtjes 😉). Ook de groentes zijn aan hun einde en de pure chocolade is op 😉. Dus varen we 12 nm verder de baai in naar een jachthaventje dichtbij Corner Brook. Dat is een stadje met een grote supermarkt en een kapper. Ook kunnen we daar een afspraak maken voor onze tweede gordelroos vaccinatie 🤗. Het is een prima jachthaven met gezellig wat reuring om ons heen. Sinds lange tijd liggen we weer eens aan de stroom. Toine had het allemaal al heel goed voorbereid dat we ook met 120V kunnen laden, en dat blijkt allemaal te werken. Ook heeft hij iets binnen Victron geprogrammeerd met hulp van Chat GPT zodat de Mastervolt walstroomlader (die we gebruiken voor 120V) wat geleidelijker stopt met laden. Tevens heeft hij geregeld dat hij op afstand het laden van de accu’s via de walstroom aan en uit kan zetten. Dat is makkelijk als we straks een weekje in Nederland zijn. Inmiddels weten we dat we voor die week een plek hebben in Shining Waters Marina iets ten zuiden van Halifax 😃.

Het korte bezoek in Corner Brook is heel nuttig. De eerste middag blijft Toine op de boot en geeft de motor onderhoud (is na 300 motoruren wel weer eens nodig), en ga ik op de fiets naar het stadje. Dat is vanuit de haven 7 km over een voet/fietspad dat een oud treinspoor volgt; dus behoorlijk gelijkmatig 😃. Corner Brook zelf is volledig op auto’s ingericht. Ik wil graag wat kleding kopen en had de moed al opgegeven om een winkel te vinden totdat ik in het winkelcentrum bij een grote supermarkt toevallig langs een fantastische winkel loop. Ik ga helemaal los met alle zomerkleding 50% afgeprijsd en kom uiteindelijk met 11 items thuis 🤔🤗. Ben er helemaal blij mee; het is ook alweer een tijdje geleden dat ik zomerkleding heb gekocht (en heb kunnen dragen).

De volgende dag gaan we samen op de fiets de stad in. Eerst naar een drogist waar we een goede brace voor Toine’s enkel kopen (tip van Ellen en Jan). Vervolgens naar de kapper en dat ligt een half uurtje verder fietsen vooral berg op. Dat is een goede work-out laten we maar zeggen 😅. Als we allebei geknipt zijn gaan we (berg af) door naar de farmacie waar we onze 2e gordelroos vaccinatie krijgen. We worden heel vriendelijk geholpen en ze zijn zeer geïnteresseerd in onze zeilreis. Als laatste doen we wat boodschappen in de grote supermarkt en dan fietsen we weer terug naar de boot. Een heel nuttig dagje zo! Eenmaal bij de boot gooien we meteen los om weer 2 uur terug te varen naar de ankerplaats bij Woods Island. Mochten we ons morgen vervelend voelen door de vaccinatie, dan hoeven we even niets.

We liggen vervolgens drie dagen in de beschutte baai van Woods Island te wachten op wind met een noordcomponent om de 200 nm naar Nova Scotia te varen. De eerste dag voel ik me door de vaccinatie behoorlijk grieperig. Toine heeft daar geen last van, maar z’n voet heeft rust nodig na de intensieve dag in Corner Brook. We rommelen wat aan op de boot. Zo ook de tweede dag als het weer even wat minder is met veel wind en regen. Woods Island was tot 1962 bewoond en is nu alleen nog maar een zomerbestemming. Tijdens mijn wandelingen op de kant spreek ik wat mensen die vertellen over het leven hier. Opnieuw zijn ook hier de mensen heel vriendelijk. De derde dag (is vandaag) is het weer heerlijk zonnig met in de middag veel wind. We bellen met Pieter en Eline en beseffen wederom dat het leven ook heel anders kan lopen. Wat een kanjers zijn het met een enorm optimisme, een zware behandeling voor Eline voor de boeg en Pieter die kampt met chronische rugpijn!!

De dagen rustig voor anker denken we ook regelmatig na over het vervolg van onze reis. De eerste stap is vanaf begin oktober door te varen naar Florida/Bahama’s nog dit jaar. We hebben inmiddels besloten dat we de kerstperiode 2-3 weken naar Nederland gaan in plaats van dat de meiden en hun vriendjes 2 weken naar ons komen in de Bahama’s. Het weer is in deze periode sowieso al onzeker in de Bahama’s (met koudere temperaturen en meer depressies die er vanuit Noord Amerika komen). Dat wordt er met een zeer sterk El Niño jaar niet beter op. Die onzekerheid willen we liever niet en ook vinden we het fijn om in de kerstperiode samen te kunnen zijn met andere familie in Nederland. Wat we ook overwegen is in 2027 een jaartje in de Caribische Zee te blijven en pas begin 2028 door het Panamakanaal naar de Pacific te gaan. In plaats van begin 2027 wat we een tijdje in gedachten hadden. Dit ook in verband met het sterkte El Niño jaar dat vooral een negatief effect heeft op een stabiele passaatwind in de Pacific. Maar ook wel om het tempo er wat uit te halen. We zullen zien, het voordeel van reizen met een zeilboot is dat je veel kunt kiezen en nog niets vast hoeft te leggen voor langer vooruit. We zijn nu wel nog op zoek naar een plek in Florida om de boot in de kerstperiode 2-3 weken goed achter te kunnen laten. Tot zover de iets verdere toekomst … terug naar vandaag …

Eindelijk staat er de komende dagen even geen zuidwesten wind 😃. Tijd om door te varen naar het Bras ‘d Or Lake op Nova Scotia. Dat is 200 nm vanaf hier en daar verwachten we 1,5 etmaal over te doen. Ons plan is morgenochtend te vertrekken en als de voorspellingen kloppen is het volledig bezeilbaar met eerst halve wind en daarna wat ruimer. We gaan het beleven, hoe dan ook is het tijd om door te gaan! We hebben nu nog 3,5 week om in Shining Waters Marina te komen ten zuiden van Halifax.