Oost Groenland 🇬🇱 – intens, uniek, uitdagend, ruig en verlaten

De eerste dag kunnen we er een beetje inkomen. Het is dan al hoog aan de wind varen maar met weinig wind en de zee is nog rustig. We liggen veel, Toine buiten aan de lage kant en ik binnen aan de lage kant op de bank. Zo haal ik gelukkig wat slaap in en zijn we in afwachting van de hardere wind de volgende dag. Die komt vanaf de vroege ochtend en houdt 24 uur lang aan. We gaan iets ruimer varen (op 50 graden) en zetten rif 2 in groot met de kotter erbij. Op deze manier houdt de SeaQuest zich erg goed. De zee wordt steeds ruwer en doet de boot (die toch al schuin hangt) flink heen er weer bewegen. Er komen bakken met water over. De golven zijn niet eens zo hoog, maar wel rommelig (vast een tijzee door de zuidlopende stroming). We nemen de ‘overleef’-stand aan en liggen beiden binnen. De boot beweegt zo enorm dat het bijna niet te doen is om door de boot te lopen. Dat merk ik als ik (naïef als ik ben) de boeken terug wil zetten in de kast achter de TV aan de bakboord kant nadat die eruit zijn gestuiterd. Ik word zonder me ergens vast te kunnen pakken over de tafel naar de bank aan de stuurboord kant gezwiept. Oeps, dat is schrikken en dat had ook heel anders kunnen aflopen, want ik heb gelukkig niets. Gewoon blijven liggen dus. De boot doet het werk wel. Toine moet drie keer het dek op. De eerste keer om de genuaschoot uit het water te halen (die lag in de kuip want de kotter staat op de lier) en is door een overslaande golf overboord gespoeld. De tweede keer om een bakskistluik op het achterdek dicht te doen (die open klapte en kennelijk door mij niet goed was dichtgedraaid). De derde keer om de val van de kotterverstagingen goed vast te zetten want die waren ook los gekomen. We eten allebei weinig, zijn gelukkig niet zeeziek maar voelen ons ook niet goed. Al liggend komen we de dag door en we zijn heel blij als in de avond de wind wat minder wordt en om 0.00 uur de motor aan gaat voor de rest van de tocht. Wat was dit een pittige dag 🥲. De meest pittige uit ons hele zeilersleventje kunnen we wel zeggen ☺️. Niet gevaarlijk maar vooral lichamelijk heel uitputtend. Ook blijkt dat de genuarails aan stuurboord kant een lekkage heeft waardoor er wat zeewater op het bed van Marinthe naar binnen is gekomen. Mag op de klussenlijst van Toine!

In de loop van de nacht zakt de wind (die inmiddels te veel tegen is) steeds verder weg en in de loop van de derde dag wordt de zee steeds rustiger. We slapen goed en eten bij. Het is mistig en alleen vlak om de boot hebben we zicht, maar de radar staat aan. We zien dat de TimpeTe🇨🇭(die een dag eerder dan wij uit IJsland vertrokken is) inmiddels bijna in Tasiilaq is. Later krijg ik een appje van Marianne met informatie waar zij de eerste ijsbergen hebben gezien en wat een goede ankerplaats is 😃. De wind is inmiddels helemaal weggevallen; de goede condities om Groenland aan te lopen door de ijsberg alley heen komen gelukkig uit! De eerste ijsberg zien we op 70 nm van de kust op radar. Te ver om met het blote oog te kunnen zien. We blijven allebei het laatste deel wakker, zitten buiten en hebben naast de radar ook de thermische camera aan staan. Zie hierboven op de linker foto de driedeling in ons navigatiescherm. Echt donker wordt het gelukkig nog niet eind juli. Er valt wat regen (en dat vertroebelt het radarbeeld) maar dat houdt gelukkig al snel op. Nog 15 nm te gaan en dan zien we opeens de eerste ijsberg met eigen ogen. Wat een joekel! We zien er nog een paar maar we kunnen er makkelijk omheen varen. Er liggen naast deze grote geen kleine stukken ijs. De ingang van de Tasiilaq baai is helemaal ijsvrij 😃 (in slechte ijsjaren kan de ingang geblokkeerd zijn). In de baai zelf drijven wat kleine stukken ijs en dichtbij de ankerplaats ligt een ijsberg stil en vastgelopen aan de grond. We moeten er heel dicht langs varen om rond 4 uur in de ochtend het anker neer te laten op 22m diepte in de buurt van de TimpeTe. Zo, we liggen en we gaan snel naar bed om nog een paar uurtjes te slapen. De klok gaat een uurtje naar achteren en we hebben nu 3 uur verschil met NL en 2 uur met UK.

De volgende ochtend zijn we uitgenodigd bij Marianne en Andy van de TimpeTe🇨🇭 voor koffie en eigen gebakken cake. Leuk om kennis met ze te maken. Ook zij hebben een deels pittige oversteek gehad. We willen na het bezoek even het dorpje bekijken maar als we bij de kleine boten steiger aankomen zijn ze die net aan het weghalen als voorbereiding op de storm van komende nacht 🤔. Dus gaan we maar weer terug naar de boot en bedenken we wat wij het beste kunnen doen. Ondertussen voert Toine nog een mooie reddingsactie met onze bijboot uit als we zien dat Andy in zijn bijboot zonder motor en peddels snel wegdrijft van hun boot. De TimpeTe probeert het in de kleine haven van Tasiilaq aan een grote boei maar worden daar weggestuurd en gaan daarna op advies van de havenmeester door naar de North Fjord in deze baai. Het is daar alleen wel 33m diep om te ankeren en dat is met 100m ketting (1:3) wat weinig ketting voor een storm. We liggen hier op 22m dus dan toch maar hier blijven liggen? Maar dan begint opeens de ijsberg naast ons af te kalven en is hij toch wat verplaatst. Daar willen we niet naast liggen met een storm. We besluiten om naar een andere baai te gaan 16nm naar het noorden de Tasiilaq baai uit. Alleen ligt er precies in de ingang op de door de cruisingguide aangerade route een hele grote ijsberg 🤔. Ook is het al etenstijd en om nu nog 16nm te varen naar een onbekend gebied, los van dat we dan heel dicht langs die ijsberg moeten, dat zien we ook niet zitten. Dan maar net zoals de TimpeTe het korte stukje naar de beschutte North Fjord. Zij liggen met hun anker op 12m diepte en daarnaast 3 lijnen aan de kant. Wij zoeken het midden van de baai op en vertrouwen op ons anker op 33m diep en met al onze 100m ketting uit. Met lijnen naar de kant zien we niet zitten. Het is op dat moment nog windstil en heerlijk zonnig weer. Wat een prachtige omgeving met de 1000m hoge bergpiek naast ons. We kunnen qua temperatuur prima buiten eten ware het niet dat het er vergeven is van de muggen 🦟🦟🦟 🥲. Dus eten we binnen met de ramen open en de muggenhorren ervoor. Ja, ook dit is Groenland (1) ☺️.

Als we naar bed gaan begint het al te waaien. We hebben het navigatiescherm aan en ook op de iPad kan Toine in bed onze positie en track bijhouden. Ik slaap 2 uurtjes tot het om 2.00 uur harder gaat waaien, Toine dommelt alleen wat. Om 3.00 uur zien we de windmeter oplopen naar boven de 40 knopen. Dit is wat al te gortig dus gaan we naar buiten om daar ankerwacht te houden met de motor op standby. Op 50-100m achter ons liggen rotsen, dus snel reageren is noodzakelijk. We zwieren achter ons anker en worden door de gierende wind heel schuin geblazen, totdat we naar de andere kant zwieren en dan de andere kant op heel schuin worden geblazen. Het anker houdt 😃☺️. Toine maakt een plan B voor de snubber (= de dikke lijn aan de ankerketting en op de bolders bevestigd zodat het anker en de ketting niet aan de lier hangt), door een extra lijn te bevestigen. Want mocht de snubber breken dan houdt de lier het vast niet en zijn we mogelijk ons anker en ketting kwijt. Terwijl hij hiermee bezig is breekt één lijn van de TimpeTe en worden ze naar de rosten gedreven. Ook zij waren al wakker en gelukkig reageren ze snel en goed door de motor te starten en de andere twee lijnen door te snijden. Ze ankeren opnieuw in de iets grotere baai ten zuiden van ons. Het bijzondere is dat het de hele nacht helder en zonnig weer is, en dat met die harde wind (stoten 10 bft). Ja, ook dit is Groenland (2) ☺️.
Later horen we via de groepsapp dat een andere boot die nacht nog meer wind heeft gehad in een baai aan de oostkust iets verder zuidelijk, met ijs dat door de wind in de baai werd gedreven dat ze de hele nacht van hun boot moesten afduwen. En in diezelfde nacht kregen ze ook bezoek van een ijsbeer die aan boord wilde klimmen. Die hebben ze ter nauwe nood af kunnen houden doordat hij schrok toen ze de motor starten. Het kan dus nog veel erger 🥲. Wij lagen gelukkig in een ijsvrije baai en geen bezoek van een ijsbeer (die komen in Groenland vooral in het noorden en aan de verlate oostkust voor).

We komen de nacht door en kunnen zowaar tussen 7 en 11 uur nog een paar uurtjes slapen. Pas om 12 uur de volgende dag is de wind echt gaan liggen. Ik ga met Marianne de kant op voor een wandeling door het ruige landschap. Uit de wind stikt het van de muggen en vliegen dus een hoofdnetje is echt nodig. Maar dat werkt goed! Wat een mooi verlaten landschap met een prachtig uitzicht op de boten. Eenmaal terug eten we heerlijke frietjes, vlees en sla (weer binnen vanwege de muggen) en gaan we heel vroeg naar bed. Eindelijk maken we die heerlijk lange nacht met een diepe slaap zoals we die kennen na een oversteek, en zijn we weer een beetje uitgerust 🤗.

De komende drie dagen is het heerlijk rustig weer. De TimpeTe blijft hier om deze omgeving verder te verkennen. Wij kiezen ervoor om naar het zuiden te varen naar de Prins Christian Sund (PCS). Dat was eerder al ons plan A en we gaan liever nu met goed weer en naar de meer toegankelijkere zuidwest kust, in plaats van langer in dit ruige oosten te blijven. Dat pakt heel goed uit. We varen in 60 uur de 370 nm naar de beschutte baai bij het oude Deense weerstation aan de ingang van de PCS. Het weer is zo rustig dat we de hele tocht motoren. We zetten de motor op 1370 toeren in de ‘lage versnelling’ en zo halen we 5,5 knoop snelheid met een dieselverbruik van iets minder dan 3 liter per uur. Dat is heel netjes! De zuid gaande stroming (die langs de hele oostkust staat) helpt ons regelmatig met een extra 0,5-1,5 knoop mee. We varen op zo’n 25 nm afstand van het land (is ook de rechte lijn naar de PCS) en dat geeft ons een ijsvrije tocht (we hoeven maar één keer een beetje uit te wijken). Af en toe zien we een ijsberg op de radar en/of met blote oog en dit komt meestal prima overeen met de ijskaarten. Zie derde foto links hieronder, elk rood driehoekje is een ijsberg. De hele tocht is het mooi zonnig weer en hebben we een mooi uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de oostkust. In de koude nachten houden we wacht vanuit binnen, liggend op de bank met zicht op het scherm (zie tweede foto links hieronder). De kaart zelf geeft niet veel informatie; het meest belangrijk is het radarscherm ondersteund met de thermische camera.

In de ochtend van de tweede dag overwegen we iets eerder te stoppen in een ankerbaai 40 nm ten noorden van de PCS. Omdat we anders midden in de nacht bij de PCS lijken aan te komen en dat willen we niet. In die baai liggen nu 3 andere boten uit onze app groep (w.o. de Capsula) en daar lig je heerlijk rustig en ijsvrij. Totdat we in de middag een bericht krijgen in de appgroep dat dezelfde boot die eerder een bezoek heeft gehad van een ijsbeer ook in deze ankerbaai opnieuw bezoek heeft gekregen van een ijsbeer 🥹🥲🐻‍❄️🤔. Dat verzin je toch niet? Inmiddels helpt de stroming ons ook beter mee, dus we besluiten om toch meteen naar de PCS te gaan met dit rustige weer en die baai maar over te slaan. We zitten niet te wachten op zo’n ontmoeting 🥲. Ja, ook dit is (oost) Groenland (3) ☺️.

De laatste dag blijft het heerlijk zonnig met nauwelijks wind en weinig ijs. De optimale condities om de PCS aan te lopen. Wat hebben we daar een geluk mee 🤗☺️. Dat het hier heel anders kan zijn met meer ijs en slechter weer zien we aan de foto’s in de cruising guides en weet ik van blogjes van andere zeilers. Met een lage zon varen we de PCS in en al snel zien we de Capsula en Galatée ook voor anker liggen. Om 21 uur laten we ons anker vallen ….. YESS, we liggen en zijn veilig en wel in Zuid Groenland aangekomen. Dat is toch wel een hele opluchting!

Dit is hét moment om de champagne open te maken die ik van Michel op m´n verjaardag in Finnsness heb gekregen. We hebben toen beloofd de fles open te maken na aankomst in Groenland. Toine haalt met onze bijboot Anne/Stefano en Laurent/Shu-in van de andere boten op en samen toasten we in het zonnetje in de kuip op onze aankomst in Zuid Groenland 🍾🥂🥰.

We liggen hier heerlijk rustig en we slapen bijna het klokje rond in een hele diepe slaap! De anderen zijn om 10.00 uur vertrokken met stroming mee de PSC door. Wij blijven een dagje om even rustig te betijen. We gaan met de bijboot naar de kant om het oude Deense weerstation te bezoeken. Toine zijn zijn eerste stappen op Groenland 😎. Tot drie jaar geleden was het weerstation bemand en ontving het zeilers altijd heel vriendelijk. Nu is het verlaten. Aan de steiger kan je ook liggen met je boot, maar dat is ruw en met autobanden. Met dit rustige weer is voor anker wel zo lekker. We lopen wat rond en bekijken de verlate gebouwen van het weerstation. Wederom met een netje op, want ook hier zijn weer volop muggen en vliegen.

Morgen gaan we door de PCS op naar het meer toegankelijkere zuidwesten van Groenland! Het zal vast ook z’n uitdagingen kennen maar is zeker niet zo rauw en verlaten als de oostkust. We gaan het zien. We zijn in ieder geval heel blij en trots op de SeaQuest en ons zelf dat we al zo ver zijn gekomen. Laat de rest van Groenland ook maar komen!