Spitsbergen (2) – met Marinthe en Sam in Longyearbyen en Isfjorden

Na een lange dag varen in de mist en regen komen we ‘s avonds in Longyearbyen aan. Tom van de Ziggy Stardust heeft de plek naast hun vrij kunnen houden … dat is heel fijn 😃. We spreken elkaar kort en zij gaan meteen naar bed na de lange overtocht vanuit Tromsø. Die avond en nacht schijnt de zon volop en dat maakt het wat moeilijker om te slapen 😅. ‘s Ochtends doe ik de work-out van Kathrin op de steiger in de zon. Aan het eind van de ochtend lopen we het stadje in en gaan we eerst naar de winkel waar we het geweer kunnen ophalen dat we online hebben gereserveerd. We krijgen een redelijk zwaar en oud geweer (vanuit WOII). Toine moeten laten zien hoe hij het geweer laadt en ontlaadt en wordt bevraagd over de regels van transport en gebruik. Gelukkig slaagt hij goed voor deze test💪😎👍.

We lopen wat door het ‘centrum’ wat ons een wintersport vibe geeft. Er is een grote supermarkt, een vinomonopolet (staatswinkel voor alcohol), enkele sjieke sport- en kledingwinkels en wat restaurantjes. De lunch bij de Thai smaakt ons erg goed 😋. We kopen wat wijn, dat kan alleen omdat Marinthe een vliegticket heeft (want wij hadden een alchoholpermit 3 maanden geleden moeten aanvragen om wijn te kunnen kopen 🤔). Met zware tassen lopen we de 1,5 km terug naar de haven. Tom en Annelies van de Ziggy Stardust komen gezellig even kletsen en gaan daarna uiteten met hun groep van zeven. Wij eten aan boord, kijken de film ‘the king’s speech’ en slapen goed (met slaapmasker ☺️).

Sam heeft al vroeg het vliegtuig vanuit Oslo genomen en komt om 10.30 uur aan 🥰😊. Ook komt de Dixbay gezellig even kennismaken, de eerste Nederlandse boot die we spreken. Rond het middaguur varen we weg verder de Isfjorden in richting Pyramid. Wat is het bijzonder om hier met ons vieren te varen! We stoppen in de mooie ruime ankerbaai Skansbukta en gaan voor het eerst met het geweer erbij de kant op 🤗. Er liggen twee walrussen op het strand te slapen, er loopt een groot rendier rond en we zien een poolvosje wegrennen. Er staat een huisje (schijnt het eerste huisje van Spitsbergen te zijn) en er loopt een oude rails naar een gat in de berg (vroegere kolenmijn). We kijken goed rond speurend naar ijsberen, dat blijft toch best wel een beetje spannend. We liggen helemaal alleen in deze mooie ruige natuur!

De volgende dag varen we verder het fjord in naar Pyramid, een oud Russisch mijnwerkersdorpje waar nu nog steeds Russen (of Oekraïners) wonen om de historie te bewaren. Aan de kleine steiger is geen plek dus gaan we maar voor anker. Er staat een redelijke deining de baai in (vanwege lagerwal), daarmee is het is wat uitdagend om in de bijboot te stappen en naar de steiger te varen. We worden welkom geheten door een vriendelijke Rus en kunnen meerijden met (de oude Russische) bus naar het enige hotel. Daar aangekomen lopen we zelf door het (deels) verlaten dorpje. Wat een bizarre en ook wel wat ‘creepy’ omgeving. Doordat het zo arm en (deels) verlaten is, én door de kans op ijsberen. Dat beseffen we des te meer als we op de terugweg naar de boot behoorlijke verse pootafdrukken zien staan die van een ijsbeer moeten zijn. Ook liet Marinthe vlak voor aankomst een filmpje zien van iemand die in april dit jaar in Pyramid door een ijsbeer achterna werd gezeten 😰😱. Wat een avontuur 😊.

Terug bij de boot halen we snel het anker op. Dit is geen plek om een nacht te blijven liggen (ook niet aan de steiger die inmiddels is vrijgekomen), want we hebben een lekker ‘stukje’ vlees voor op de Kamado Joe in de marinade liggen 😊👌. Om hier te BBQ’en waarbij de vleeslucht over het land waait … een betere uitnodiging voor ijsberen kan je niet verzinnen 😎. We varen nog een stukje verder de baai in naar de gletsjer met de verrekijker paraat voor het spotten van wildlife, zonder succes. We besluiten terug te gaan naar de baai van gisteravond want dat is de enige goede ankerplek hier in de buurt met deze wat hardere wind de fjord in. Dat is nog twee uur varen tegen de wind en golven in. Eenmaal in de baai liggen we heerlijk rustig en genieten we van een fantastisch diner in goed gezelschap 😊😋.

Na een goede nacht varen we met hele lichte wind terug op de motor naar de laatste ankerplek met Marinthe en Sam ten noorden van Longyearbyen dichtbij een gletsjer. Onderweg zien we veel puffins op het water (die op hun gebruikelijke wijze wat moeizaam wegfladderen of onderduiken als wij in de buurt komen 🐧☺️). Maar ik heb er toch één op de foto kunnen krijgen … die vogels blijven leuk om te zien 😄. In de buurt van de ankerbaai zien we voor het eerst veel ijs. Er is waarschijnlijk kort geleden een flink stuk van de gletsjer afgebroken. We banen ons een weg op vlak water slalommend tussen de stukken ijs door. Best wel spannend, maar goed te doen, want er is voldoende ruimte tussen de ijsblokken. Op de ankerplek zelf ligt bijna geen ijs. Volgens goed arctisch gebruik halen Toine en Sam (is natuurlijk een mannenklus 😎) een stukje ijs voor in de bijzondere whiskey (eerder gekregen van Sam’s vader 😊).
We houden ijswacht en twijfelen al of we hier vannacht moeten blijven. Als na het eten het ijs dichterbij komt en er een hele band met kleine stukjes ijs rond de baai ligt besluiten we te vertrekken naar Longyearbyen. Dat voelt beter dan hier blijven met een onrustige nacht en ankerwacht, en morgenochtend naar Longyearbyen terug te gaan. Je hoort het geluid van smeltend ijs in het water heel goed, dat bruist en borrelt alsof er een waterval dichtbij de boot is. Wat een natuurgeweld ❄️❄️.  Daar voelen we ons klein en nietig bij. Toine stuurt en ik sta op de voorpunt en zo banen we ons een weg door het ijsveld terug naar het open water. Dat is lastiger dan op de heenweg, met meer ijs en meer deining. Eenmaal op open water zeilen we het grootste deel van de 3 uur naar Longyearbyen met een knik in de schoot. Heerlijk om weer even lekker en hard te zeilen! In Longyearbyen wachten Daniel en Kathrin ons op. Dit is de eerste keer dat we elkaar zien na alle whatsapp contacten, alhoewel dat niet zo voelt 🤗🤗.  Er is nog plek aan de kade zelf. We zijn blij hier veilig te liggen, nemen nog een drankje en kruipen dan snel ons bedje in.

We zijn weer terug in Longyearbyen; we zijn maar 2,5 dag weggeweest maar dat voelt veel langer 😊. We ontbijten rustig en drinken daarna gezellig koffie bij de Polaris Helvetica. In de middag gaan we het stadje in met Marinthe en Sam, bekijken de winkels en het museum over poolexpedities. De haven en het stadje zijn veel rustiger met minder (aziatische) toeristen dan begin deze week 😊.

De laatste avond met Marinthe en Sam gaan we sjiek uiteten. We hebben een paar weken geleden al ‘the artic experience’ in ‘Huset’ geboekt. We kleden ons voor het eerst sinds we op reis zijn netjes aan en nemen de taxi naar het restaurant dat helemaal achter in het dal ligt. Het is een ontzettend speciaal avondvullend diner met 14 gangen op sterren niveau 👌❄️👌. Met heerlijke bijzondere gerechten, bijpassende wijnen in deze ruige omgeving én in fijn gezelschap ☺️🥰❤️. Het diner is een groot deel van ons ‘maandbudget’ (en zo duur zijn we nog nooit uiteten geweest), maar het was het zeker waard 👌👌. Aan het eind krijgen we een rondleiding door het huis waar jarenlange historie in zit. Het was vroeger een sociale ontmoetingsplaats voor de mijnwerkers gezinnen met een theater, een school en een restaurant. We zien ook de wijnkelder met 6000+ flessen wijn 🤭. En dat op deze zover afgelegen plek. Heel bijzonder!

Na het diner gaan Marinthe en Sam meteen door naar het vliegveld voor hun vlucht die om 2.30 uur midden in de nacht vertrekt. Wat was het heerlijk om ze aan boord te hebben. We kijken terug op een hele bijzondere en fijne tijd samen 🥰❤️.

We blijven nog een dagje liggen in Longyearbyen want het waait best hard. Ook is het leuk om nog wat meer tijd met de Polaris Helvetica door te brengen 😊. We ruimen de boot op, doen de was en wat boodschappen. Helaas waait ‘s middags de dekbedhoes van de waslijn af met een flinke wind vlaag, drijft weg en zinkt al snel naar de bodem voordat we iets kunnen doen 🥲. Ik ga gezellig wandelen met Kathrin in het dorp (tot waar je zonder geweer mag lopen). ‘s Avonds eten we gezellig met elkaar (hoofdgerecht bij hun en dessert bij ons) 😊🫶. Zij blijven in de Isfjord en gaan daarna terug naar het zuiden. Wij varen vandaag de Isfjord uit om morgen via de westkant van Spitsbergen door naar het noorden te gaan. Na twee weken zijn we weer met ons tweetjes; dat is echt wel even wennen maar ook weer goed! Op naar nieuwe avonturen richting 80° noorderbreedte 😊😀😊😃.