Scharrelen door de verlaten Vesterålen met prachtige wandelingen ⛰️☀️🚶‍♀️🚶

In steeds mooier wordend en rustig nazomerweer verkennen we de verlate buitenkant van de Vesterålen. Met steile ruig gevormde bergen, vissersdorpjes (soms nog actief en soms verlaten) en veel wandelmogelijkheden 😊. Wel alles op de motor, maar dat zijn we inmiddels wel gewend in dit deel van Noorwegen vlak langs hoge bergen. Als we in deze omgeving zouden wonen zou een motorboot zo gek nog niet zijn 🤔. Ach, we hebben diesel genoeg en met de motor op een rustige stand in de lage versnelling is het verbruik heel laag. 

Onze eerste stop is aan de steiger bij het kleine eilandje Melovær. De omgeving doet ons denken aan de Scilly-Eilanden; bergachtige eilandjes met witte zandstranden en turkoois groen water. Het is een vredig eiland met een klein dorpje waar zoals het lijkt vooral gepensioneerden wonen en enkele vakantiegangers tijdelijk verblijven. Er is een pub die alleen op vrijdag en zaterdag open is (en niet op de maandag dat wij er zijn). Ik maak een leuke wandeling via een brug naar het volgende eiland met mooi uitzicht vanaf de top en veel rondvliegende arenden ⛰️🦅👌. Toine klust wat op de boot en ‘s avonds lopen we na het eten nog even samen door het dorpje.

De volgende stop is Andenes, aan de noordkant van het eiland Andøya (het meest noordwestelijke eiland van de Vesterålen). Onderweg kijken we goed uit naar walvissen want we zien allemaal snelle ribs met toeristen uit Andenes rondvaren die op walvistour 🐋🐳 zijn, maar we zien niets 😅. We liggen aan een steiger gezellig naast de veerboot naar Senja. In de middag lopen we wat rond in het dorpje en kunnen gelukkig de wat bijzondere batterijtjes van onze klok (in de kajuit) vinden; pas als de klok het niet meer doet (nu al een paar dagen) kom je er achter hoe vaak je erop kijkt. Je kunt maar ergens blij mee zijn 🤗. Net zoals we blij zijn met het zonnige weer waardoor we tot het begin van de avond lekker buiten kunnen zitten en het volladen en vertrekken van de veerboot bekijken.

Vanuit Andenes varen we aan de westkant van Andøya naar het zuiden naar het vissersdorpje Stø. Niet via de directe route want we varen eerst naar een diepe trog in de zee (2 km diep) iets buiten de kust (zie tweede foto rechts hierboven) waar het hele jaar door walvissen zwemmen, want daar is veel voedsel te vinden. Ook nu zijn er weer snelle ribs met toeristen die ook op zoek zijn. Geen idee of zij ze hebben gezien, maar wij wederom niet 😅. Stø is een actief vissersdorp dat vooral in het herfst- en winterseizoen vol ligt met vissersboten. Nu is er aan de gastensteiger nog voldoende plaats voor ons.

Vanuit Stø loopt de hike ‘Dronning ruta’ (the Queens Route) via de kust naar het voormalige vissersdorp Nyksund en terug naar Stø over vele bergtoppen en -kammen. Eén van de mooiere wandelroutes in Noord Noorwegen (genoemd naar Koningin Sonja van Noorwegen die deze route heeft gewandeld in 1994). Het is inderdaad een fantastische wandeling maar ook wel wat uitdagend. Het eerste stuk langs de kust is goed te doen, al wel met veel klauteren over rotsachtige paadjes. Hier zien we een zeemeermin (man) liggen op het strand bij de waterlijn 🧜‍♂️. Wat raar 🤔, maar dan zien we een kleine filmploeg erbij staan. Vervolgens is het een lekkere klim naar een bergkam met de afslag naar Nyksund. Van daaruit gaat het pad zeer steil omhoog via een kam de berg op met aan beide zijden een afgrond de diepte in. Op een stukje hangt er een ketting om je aan vast te houden. We hebben beiden niet echt last van hoogtevrees maar moeten hier toch af en toe wel even slikken. Eenmaal op de top is het uitzicht fenomenaal. De zon breekt steeds verder door en zo lopen we over de kammen van een aantal bergtoppen terug naar het weerstation boven Stø. Tot slot nog een flinke afdaling met een mooi uitzicht op de haven. Zo doen we 6 uur over 13 km met 650 hoogtemeters. Moe maar voldaan komen we bij de boot aan, gaan lekker douchen en daarna aan de borrel in het zonnetje in de kuip. Een heerlijk dagje 🤗😊.

We varen vanuit Stø naar een ankerplaats ten zuiden van het eiland Skogsøya. We denken even te kunnen zeilen maar dat beperkt zich tot 10 minuten 😅. Onderweg stoppen we kort in het vissersstadje Myre voor boodschappen, water en weggooien afval. Het stinkt hier naar visverwerking, dus geen plek om lang te blijven. We varen door naar een ankerbaai naast het outpost plaatsje Breistrandvågen. Als we voor anker liggen worden we welkom geheten door een vriendelijke Noor in een klein bootje die op het eiland woont. Trots toont hij een dode nerts waar hij er vandaag 5 van heeft gevangen (schijnt hier een plaag te zijn) 🤔. We liggen lekker in het zonnetje met lichte wind uit het noordoosten. Ik ga kort even wandelen om de outpost op de kant te verkennen.

De volgende ochtend start voor mij met de online workout met Kathrin in het zonnetje op het achterdek. Daarna varen we 8 mijl naar de volgende stop, een mooie ankerbaai naast het outpost ‘dorpje’ Tinden op het eilandje Tindsøya. Er zijn hier twee ‘dorpjes’ (beter gezegd een paar huizen) dat vroeger actieve vissersdorpen waren, met daar tussenin alleen een wandelpad. Het is nog steeds heerlijk zonnig weer met heel weinig wind. We liggen voor anker naast een steile berg; wat een mooi en vredig plekje 😊.

Volgens de cruising guide is de wandeling (tussen de twee dorpjes) van Tinden naar Skipnes 40 min enkele reis. We gaan op pad met de gedachte dat dit geen moeilijke en vrij vlakke wandeling is dus we nemen geen stokken en water mee. Dat hebben we geweten; wandelingen in Noorwegen zijn nooit makkelijk en vlak. Hoe dan ook, het is een prachtige wandeling over het eiland heen met mooi uitzicht. In Skipnes hebben we het geluk dat een klein winkeltje dat nu in het naseizoen al dicht is voor ons toch even open gaat voor wat drinken en een ijsje 😃. Bij het dorpje staat een standbeeld (rechter foto bovenste rij hierboven) van ‘Anna’; een moedige vissersvrouw die 10 kinderen heeft gebaard, en haar man en vijf zonen heeft verloren aan de zee. Maar ze gaf zelf nooit op en is 86 jaar geworden. Haar achter-achterkleindochter heeft het beeld gemaakt. Het staat symbool voor alle moedige vissersvrouwen in Noord Noorwegen die veel familieleden hebben verloren 💪💪.

We eten heerlijk kalfsvlees van de Kamado Joe met frietjes en sla. Zowel het eten als de omgeving is restaurantniveau+ 👌☺️😊.

We varen door langs de buitenkant van het grote en wat grillig gevormde eiland Langøya. Het is windstil en er staat een lange rustige oceaan deining. We kiezen de ankerplek Naklingholmen aan de Noorse Zee kant bij het kleine eilandje Gaukværøya met veel rotsen in het water waar we doorheen laveren. Door de rotsen liggen we beschermd maar eigenlijk liggen we voor anker op de Atlantische Oceaan 😎; echt alleen maar met goed weer te doen! Vroeger was hier een vissersdorp maar nu staan er alleen nog wat fundamenten van huisjes. Wederom een prachtige plek waar ik voor het eerst zonder hulp van Toine de drone vlieg (en land!) en mooie foto’s maak (linker foto hierboven) 😊.

Ook hier doe ik de online workout met Kathrin weer in het zonnetje op het achterdek. Daarna varen we door naar een volgende mooie en heel beschermde ankerbaai aan de binnenkant van de Vesterålen. Toine klust op de boot (en lijmt de beschermstukjes voor de davits op de bijboot opnieuw) en ik maak een leuke wandeling in een heuvelachtige omgeving met uitzicht op wat meren.

Ook in Nederland is de vakantieperiode over en is het TV seizoen weer gestart. Ook al zitten we hier ver weg, het gevoel van overgang naar de nazomer en herfst met andere bezigheden voelen wij ook wel een beetje. We kijken weer Eva en Expeditie Robinson 😃😊. Dat geeft weer een leuke avondvulling in dit verlate Noorwegen 😎.

Vandaag gaan we door richting de Lofoten naar het gebied waar we al eerder zijn geweest. We gaan daar op zoek naar wat ankerbaaien waar we de hele boot (hele buitenkant, onderwater, en binnenkant) een goede beurt kunnen geven. Daar is de SeaQuest hard aan toe en zijn we vast wel wat dagen mee zoet ☺️. Vandaag is het ook precies 6 maanden geleden dat we uit Bruinisse vertrokken. Een mooie mijlpaal 🤗.