Zuidwest Groenland in heerlijk zonnig weer 🇬🇱☀️🤗

De tweede nacht in de ankerbaai bij het weerstation bij de ingang van de Prins Christian Sund (PCS) is niet zo rustig als de eerste nacht door golfjes die op de achterkant van de boot slaan en een ijsberg die even in de buurt komt. Maar niet getreurd want het is wederom een prachtige dag met veel zon en een strak blauwe lucht. We varen 35 nm door het grootste deel van de PCS naar het kleine dorpje Aappilattoq. De PCS is een smal fjord tussen hoge bergen van wel 1.800 m hoog. Het is de verbinding tussen oost en west Groenland zodat je niet rond de gevaarlijke zuidelijke kaap (Cape Farewell) hoeft. Her en der drijft een ijsberg en wat kleinere stukken ijs, maar dat is geen enkel probleem. Het water is heel mooi helder blauw, en er komen verschillende gletsjers en watervallen in uit. Wat een bijzondere en ruige omgeving. We motoren de hele weg met af en toe behoorlijke wind tegen dat tussen de bergtoppen door funnelt. Vooral op het smalste stuk bij Quorotq is het belangrijk de stroming mee te hebben. Daar was ons vertrek ook op getimed. We varen er helemaal alleen en genieten volop van de mooie natuur 🤗.

Aappilattoq is een bijzonder dorpje met gekleurde huisjes knus genesteld tegen een hoge bergwand en een smalle ingang naar een kleine haven. Het duurt even voor we goed liggen. Het is te smal om zonder extra lijn naar de kant te ankeren. We proberen het daarom eerst bij de kleine (4m lange) steiger. Het is er diep genoeg maar het ligt er erg onrustig door de harde wind op de achterkant van de boot en de 2m verval waardoor we de lijnen regelmatig moeten bijstellen. Dat levert vast geen goede nachtrust op, dus gaan we voor anker met de neus in de wind en brengen we een lange lijn vanaf de achterkant van de boot naar de kant. Zo liggen we heel goed! Gisteren lagen ze hier met 4 boten, nu liggen we er helemaal alleen 😃.
Snel maak ik het avondeten klaar (het is al 19.30 uur) en na het eten gaan we op tijd naar bed. ‘s Nachts zijn we allebei even om 4 uur wakker en het duurt even voordat we weer slapen. Bij mij komt dat echt wel door de verwerkingstijd die nodig is voor wat we hier allemaal doen; het is toch wel wat overweldigend ☺️.

De volgende ochtend lopen we rustig in het dorpje rond. Er wonen nog geen 100 mensen waaronder ook wat jonge kinderen. Drie jongetjes wachten ons op en groeten ons vriendelijk. De bewoners zijn Inuit en hebben het uiterlijk van eskimo’s. Ze wonen in eenvoudige houten huisjes en moeten hun water halen bij het centrale punt (het blauwe huisje hierboven). Er is een school, een kerk en een kleine winkel waar ze van alles verkopen. Wij kopen er een brood en wat lekkers voor bij de koffie/thee. De mensen die we tegenkomen zijn allemaal heel vriendelijk. Maar wat zal het leven hier hard en moeilijk zijn, zeker in de winter. De bovenste foto rechts laat de plaatselijke vuilnisbelt zien. Wij bewaren ons afval nog maar even. Eenmaal terug op de boot maken we de achterlijn los, halen het anker op en varen we de 20 nm door de rest van de PCS naar de ankerbaai Ikigait. Ook nu is het weer heerlijk weer met zon en een blauwe lucht 🤗. Dit deel van de PCS is ook ruig met smalle doorgangen en hoge bergen, met iets meer ijsbergen.

De ankerbaai bij Ikigait is heel beschut en we hebben er een ‘bergy bit’ (een kleine ijsberg) als buurman die aan de grond is vastgelopen (zie hierboven, foto rechtsonder). Op de kant zijn er wat resten van een belangrijke Viking nederzetting van zo’n 1000 jaar geleden 🤔. De Vikingen zijn in dit deel van Groenland aan land gekomen en hebben op basis van de groene kleur die er in de zomer is de naam Groenland verzonnen. Het is hier duidelijk groener dan de oostkust (en ook veel groener dan Spitsbergen). We lopen er wat rond en zitten daarna tot het einde van de middag heerlijk in het zonnetje in de kuip. Eindelijk zonder last te hebben van muggen en vliegen, in Aappilattoq ook al niet, en dat is heel fijn 👌😃.
Om 3 uur in de nacht worden we allebei wakker van een harde knal. Toine kijkt buiten en ziet dat er een groot stuk van ‘onze buurman’ is afgebroken (precies op laag water). Het is mistig en we zien een zwakke volle maan. Wat nu? Gaat de ijsberg bewegen en kan hij op ons anker gaan liggen? We zetten de radar aan met een tracker op de radarvlek van de ijsberg en zien dat ‘ie in een uur tijd niet is verplaatst. Dat gaat vast nog wel even goed, dus we gaan weer slapen. In de ochtend zien we dat ‘ie bij hoog water wel verplaatst en dan halen we snel het anker op. Tijd om te gaan!

We varen een paar uur in de mist verder naar het westen naar het dorpje Nanortalik. Onderweg zien we grote ijsbergen. De radar ziet ze al eerder en wij pas op het laatste moment door de mist. De grootste (twee rechter foto’s hierboven) is echt een stuk losgeslagen pakijs van wel 200 m lang. Wat een joekel 🥹.

Eenmaal in Nanortalik is de mist weg. We gaan voor anker met zicht op het dorpje met de kleurrijke huisjes. Het heeft ca.1200 inwoners en is de eerste beetje grote plaats die we zien. Alle dorpen in Groenland hebben gekleurde huisjes. Vroeger stond de kleur van het huisje ergens voor. Rood was de school en de kerk, geel het huisje van de dokter, blauw van vissers en groen van een mecanicien. Nu mogen ze zelf de kleur kiezen. Net zoals Aappilattoq doet ook Nanortalik armoedig aan. Het leven is er eenvoudig en de bewoners vissen en jagen voor hun eigen eten. Ook hier moeten ze hun water halen bij de centrale blauwe (in de winter verwarmde) huisjes.

De Galatée ligt er al en even na ons komt ook de Capsula aan en zo liggen we met drie boten voor anker in de haven. Dit is ook de plek waar we onze dieseltanks kunnen bijvullen voor €0,80 per liter 🤗. Het is een hele kleine steiger maar in dit lichte weer is het geen enkel probleem. In de avond drinken we een borrel met de andere twee boten. We willen dat in het plaatstelijke café doen maar die gaat pas later open. Dus doen we het op de SeaQuest heerlijk buiten in het zonnetje.

De volgende dag vertrekken we allemaal weer. Wij gaan naar het eilandje Unartoq waar een warm waterbron is in een soort van natuurlijk rond zwembad. Het is voor het eerst de hele dag bewolkt. We varen de binnendoor route over een paar ondiepe delen en langs wat ijsbergen, en komen vlak voor het avondeten aan. We gaan snel naar binnen want het is koud als de zon zich niet laat zien. In de avond bellen we gezellige met Inge en Mark. Het regent voor het eerst even sinds we in Groenland zijn. In de avond zijn er nog twee boten bij gekomen, de Galatée🇫🇷 en de Tortuga🇩🇪. In de nacht horen we af en toe een knal van een ijsberg waar een stuk afbrokkelt. Dat geluid klinkt ver door want die ijsbergen liggen aan de andere kant van het eiland. Ook merken we dat het ‘s nachts weer even donker is zo tussen 0.00 en 3.00 uur.

We blijven twee dagen liggen. De eerste dag kletsen we wat met de andere boten en helpen we de waterpomp van de Tortuga🇩🇪 te repareren. We maken in de ochtend een wandeling op het land om de warm waterbron te verkennen. Dat ziet er goed uit (met ook twee kleedhokjes), en de Galatée is er heel enthousiast over. In de middag gaan wij ook en zitten we een uurtje in het heerlijke warme water (ca. 38°) samen met een groepje lokalen. Maar het bad is groot genoeg en het is gezellig met wat vertier om ons heen. Wat een bijzondere plek, al 1000 jaar in gebruik als warm bad, ook al in de tijd van de Vikingen 🤗☺️. Eenmaal terug eten we heerlijk buiten in het zonnetje 😃☀️.

De tweede dag (is vandaag) is het bewolkt en prullen we een dagje op de boot. We bestuderen het weer voor de komende dagen voor de oversteek naar Canada 🇨🇦 en dat ziet er goed uit 😃. Deze plek met de warm waterbron was mijn laatste ‘must-see’ in Groenland, dus kiezen we ervoor om vanaf morgenochtend (maandag 3 aug) de oversteek naar Canada 🇨🇦 te gaan starten. Het is een tocht van ca. 550 – 650 nm waar we naar verwachting zo´n 4 tot 5 etmalen over zullen gaan doen. Afhankelijk van waar we gaan stoppen, in Cartwright (iets noordelijker in Labrador) of in Mary Harbour (iets zuidelijker op Labrador), dat beslissen we onderweg. We gaan wel een laagje onderweg tegenkomen, maar het is geen diep laag en we kunnen er bovenlangs varen zonder hoog aan de wind te hoeven varen met harde wind. Want dat willen we toch wel zoveel mogelijk zien te voorkomen ☺️. De modellen zijn er nog niet helemaal over eens of het laagje daarna naar het noorden of zuiden gaat bewegen. Maar de Britse Bracknell kaarten en het ECMWF weermodel geven aan naar het zuiden en die vertrouwen we het meest (en dat is juist goed voor ons).

Onze neerhouder (die de hoogte van de giek regelt) is helaas kapot (intern lek) en kan de giek niet laag genoeg meer krijgen. Dat hebben we eerder in 2018 ook gehad. Toine haalt de neerhouder van de giek af en monteert hem op het dek. In plaats daarvan gebruiken we de kraanlijn om de giek hoog te houden, en de Walder gaan we gebruiken om de giek tijdens het zeilen laag genoeg te krijgen. Toine is al bezig met het bestellen van een nieuwe neerhouder in Canada want repareren is heel specialistisch werk dat alleen in Nederland kan en dan is het nog maar de vraag wanneer ´ie weer kapot gaat. Toine inspecteert ook de genua-rails aan stuurboord en die lijkt prima in orde. Waarschijnlijk hebben we op de heenweg naar Groenland water gemaakt doordat er water door de zwanenhals van de bedrading van de mast is geperst door al het overkomende water, en was de genua-rail niet het probleem. Ik maak de keuken en de badkamers en de rest van de boot goed schoon, en schrijf dit blog. Een goede afleiding voor de spanning die ik toch altijd weer voel voor zo´n oversteek ☺️. Hoe dan ook, we zijn er klaar voor, klaar om het hoofdstuk Groenland af te sluiten. Op naar Canada 🇨🇦, here we come!!!