Oversteek naar Canada 🇨🇦 en kennismaking met de vriendelijkheid van Labrador 🤗

Inmiddels hebben we de klok 2 uur naar achteren gezet en zitten nu op NL -5. We verwachten het hele laatste deel te moeten motoren maar op de vierde dag kunnen we toch nog iets van 4 uur zeilen. Wat een heerlijk relaxte oversteek 🤗. Op de vijfde dag bereiken we in de vroege ochtend de kust van Labrador en varen we naar de ankerbaai Punch Bowl met de hoop hier telefonisch te kunnen inklaren. Dat bellen kost ons zeker 1,5 uur en dan blijkt dat we toch naar Cartwright of Mary’s Harbour moeten om in te klaren omdat ze ons persoonlijk willen zien. We kunnen na wat heen en weer bellen afspreken dat we eind volgende dag in Mary’s Harbour zullen zijn. We hebben er na de oversteek 550 nm opzitten in totaal 100 uur. Een gemiddelde van 5,5 knoop is voor ons doen weinig en dat komt met zekerheid doordat we aangroei onder de boot hebben. Dat scheelt zo een knoop snelheid is onze verwachting 🤔. Maar tot nu toe is het water te koud geweest om de onderkant schoon te maken. Dat is een mooie klus voor als we in Nova Scotia zijn 😎.

We dachten nog even te gaan slapen, maar zijn door al dat bellen zo wakker dat we maar gewoon op blijven. We besluiten om in de middag alvast 20 nm naar het zuiden te varen naar Hawke Harbour nu het heerlijk zonnig weer is zonder mist. We mogen niet aan land zolang we niet zijn ingeklaard dus we blijven netjes op de boot. In Hawke Harbour zijn de resten van een voormalige grote walvisfabriek nog goed te zien. Na een goede nacht vertrekken we op tijd voor de laatste 45 nm naar Mary’s Harbour. Ook dit stuk doen we op de motor in heerlijk zonnig weer en een rustige zee. Voor het eerst zien we dolfijnen! Per email hebben we contact met de customs want die moeten met de auto vanuit Goose Bay naar Mary’s Harbour rijden en die willen graag weten hoe laat we er zijn. Ze staan ons al op te wachten en zodra de boot vastligt worden onze paspoorten gecontroleerd en worden we ondervraagd door twee super vriendelijke officers. Yesss, we zijn ingeklaard 🇨🇦!!! (Per zeilboot aankomen in een niet officiële aankomsthaven kan veel gedoe en zelfs boetes opleveren hebben we gehoord. In Labrador is alleen Goose Bay een officiële aankomsthaven maar die ligt voor zeilboten te ver een inham in. Onofficieel is het ook mogelijk om in Cartwright of Mary’s Harbour in te klaren, maar dan wel met een fysieke controle. In een officiële toegangshaven is het ook mogelijk om het inklaren telefonisch af te handelen.)

Mary’s Harbour is een actief vissersdorp met een grote visfabriek net naast de haven. Hier werken ze van april tot en met oktober 7 dagen in de week van 6 uur ‘s ochtends tot 18 uur ‘s avonds. We leren later dat deze fabriek nog vijf vestigingen heeft en dé werkgever is voor heel Labrador. De bak waar ze het visafval (afgesneden koppen en graten) in gooien ligt vlak achter onze boot. Aan het eind van de dag varen ze deze bak een stukje de zee op om de inhoud te dumpen (zie 2e en 3e foto hieronder). Gelukkig staat de wind de goede kant op, want we hebben geen last van de reuk. Het is heel makkelijk om in contact te komen met de vissers en harde werkers want even een praatje maken vinden ze erg leuk. Zo ook de havenmeester die we de volgende dag ontmoeten en gezellig een praatje komt maken. De Deense boot Frigga🇩🇰 ligt hier ook. Die zijn met hun drie kinderen op een wereldreis van 3 jaar en dit jaar gestart met de Vikingroute. Wat een stoer gezin en heel leuk om ze te leren kennen. Het doet ons erg denken aan ons rondje Atlantic in 2009/2010 toen onze kinderen net zo oud waren 😊. Die gaan we de komende maanden vast vaker tegenkomen want dit is de enige boot uit onze app groep die na Canada doorvaart naar het zuiden. Alle anderen zetten hun boot hier ergens in Canada op de kant voor overwintering.

Het is heerlijk weer en we maken een mooie wandeling door het bos naar een waterval. Wat is het fijn om weer vrij op het land te kunnen lopen zonder gevaar voor ijsberen en met mooie groene bomen om ons heen 🤗. Mijn lijf moet echt wel even op gang komen na de afgelopen drie weken veel op de boot te hebben gezeten en gelegen. We lopen voor het eerst in een korte broek en t-shirt/polo ☀️😊.
Het tanken van diesel is hier super makkelijk! De havenmeester rijdt met zijn auto en het tankpistool aan zijn trekhaak de hele lange slang uit tot bij onze boot. We hoeven ons er niet voor te verplaatsen. Ook is het met €1,40 per liter goed betaalbaar. Nadat we een paar boodschappen hebben gedaan in de kleine supermarkt varen we de volgende dag 9 nm door naar Battle Harbour. Dit is een historisch dorpje dat vroeger de hoofdstad van Labrador was en nu een soort van open lucht museum is. We verwachten een makkelijk tocht die we zelfs kunnen zeilen hoog aan de wind. Maar dan gaat het opeens harder waaien en dan merken we al dat reven niet makkelijk is zonder neerhouder en met de Walder. Om te kunnen reven moet eerst het zeil losser en dat kan pas nadat de Walder los is. Maar als de giek verder uitstaat moet eerst de Walder weer aan om te kunnen reven. Twee extra handelingen die we niet gewend zijn en het complexer maken. Maar het gaat dan nog prima. Ook varen we opeens in de potdichte mist en moeten we met bft 5-6 de smalle doorgang naar Battle Harbour in. Eenmaal bij de gastensteiger staan er drie mannen klaar om onze lijnen aan te pakken en vast te zetten. Die hulp is heel erg welkom want het is lastig aanleggen aan de steiger waar zowel de harde wind als de stroming ons vanaf zet met weinig manoeuvreerruimte. Het was dus helemaal geen makkelijk tochtje 😅. Maar we liggen op een hele mooie plek en dat is echt genieten.

We blijven een dagje liggen en maken in de ochtend een leuke wandeling over het hele eiland. Onderweg zien we drie jonge Arctische vosjes spelen. Af en toe trekt de mist weg en kunnen we wat meer van de omgeving zien. In de middag sluiten we ons aan bij een rondleiding door de gerestaureerde gebouwen met uitleg door een gids die hier geboren is. Dat geeft ons een goede inkijk in het leven in de 19e eeuw toen het een levendig stadje was met een succesvolle visvangst van kabeljauw (die vervolgens 21 dagen gezouten werd en daarna verzonden naar Portugal). We zijn overigens iets te laat voor de rondleiding en daardoor komen we erachter dat dit oostelijke deel van Labrador ook 4,5 uur tijdsverschil met Nederland heeft net zoals Newfoundland. Wij dachten 5 uur 🤣. ‘s Avonds eten we een heerlijk drie gangen diner mee met de andere gasten die in een huisje logeren en dan zitten we aan tafel bij de gezellige Canadese familie die we ‘s ochtends tijdens het wandelen al hadden gesproken. De dochter woont met haar man in Goose Bay Labrador en zo leren we meer van dit deel van Canada en de rol die Goose Bay heeft met een militair vliegveld binnen de NAVO.

De volgende dag gaan we weer door. We gaan terug via de noordelijke ingang naar buiten want de kortere weg via de zuidelijke ingang durven we niet aan. Het is daar smal, ondiep en de golven lopen naar binnen. Dan maar liever 3 nm meer varen. Eenmaal buiten op zee is er bijna geen wind meer (Battle Harbour was toch wel een beetje een tochtgat) en wordt het een boven verwachting rustige tocht 30 nm verder naar een ankerbaai aan de zuidkust. Het is volledig mistig en af en toe regent het, dus we zien helaas niets van de omgeving. Ook zien we daardoor helemaal niets van de zonsverduistering 🥲 die vooral in Spanje en IJsland maar ook in Nederland best goed te zien is. Het is een goed beschutte ankerbaai midden in de natuur voor de iets hardere noordenwind die er de komende nacht zal staan. Bij de invaart varen we door enorme velden van vogels die in het water zitten en wegvliegen als wij aankomen. In de avond en nacht is het pikdonker, er is geen enkele lichtvervuiling om ons heen. Alleen de groene boei bij de invaart van de baai.

We varen 30 nm door naar Red Bay. Er staat een lekker windje dus dat zou met halve wind goed te zeilen moeten zijn. We varen de baai uit met volle zeilen en halen een fantastische snelheid. De verwachting is dat we maximaal 20 knopen wind hebben dus dat gaat prima met volle zeilen. De wind valt opeens weg en dus rollen we de genua weg en starten de motor. Totdat kort daarna de wind er weer is dus zetten we de genua weer en gaat de motor uit. Vlak daarna trekt de wind een tijdje aan tot 25-30 knopen, geheel onverwacht 🥲 . Daar hebben we teveel zeil voor staan dus we moeten reven maar de boot loeft op, hangt enorm schuin en voor het eerst in ons zeilers bestaan hebben we de boot niet onder controle omdat het niet lukt om af te vallen en het grootzeil te lozen. Een angstig moment waarbij Toine met alle macht probeert te sturen om af te vallen en dat niet voor elkaar krijgt 🥹. Totdat hij even later begrijpt dat de giek zonder neerhouder en met de Walder los niet opzij gaat maar omhoog en daardoor het grootzeil nog meer wind vangt. Pas als de Walder weer aangetrokken is gaat het zeil met de giek opzij en kunnen we afvallen en reven. Eenmaal afgevallen is Toine zo geschrokken dat hij eerst wil begrijpen wat er is gebeurd voordat hij de autopilot aan wil zetten om te reven, bang om zaken kapot te maken. Al die tijd snap ik niet waarom Toine geen actie wil ondernemen om eerst de genua te reven. Dat levert de nodige miscommunicatie op waar we allebei van schrikken en nog een tijdje ontdaan van zijn. Het is wel duidelijk dat de Walder GEEN goed alternatief is voor de neerhouder, en zelfs gevaarlijk is in situaties waarin je snel moet kunnen handelen om de stand van het grootzeil bij te stellen of te reven. Nog tijdens de tocht als het even rustig is legt Toine een dubbele dynemalijn aan met katrollen en het einde van de lijn op de lier bij de mast (mijn idee) als alternatief voor de neerhouder. Zie foto 3e foto hierboven. Als we daarna weer kunnen zeilen merken we meteen dat het goed werkt en de giek niet meer omhoog gaat tijdens het bijstellen van het groot zeil ☺️. We hoeven de Walder hiervoor niet meer te gebruiken (maar nog wel voor gijppreventie) en daar zijn we enorm blij mee. Eenmaal aangekomen in Red Bay evalueren we die benarde situatie met onze miscommunicatie en weten we zeker dat dit niet zou zijn gebeurd met een goed werkende neerhouder. Het doet Toine denken aan een moment meer dan 40 jaar geleden dat hij een valkje ook niet onder controle kreeg door te veel wind 🥲. Achteraf gezien hadden we misschien beter verder kunnen oploeven naar met de kop in de wind en dan reven. Maar dat was recht op de kust af en zat daarom niet meteen in onze gedachte. Geen fijne ervaring, maar we hebben er van geleerd zeggen we maar ☺️. Toine zet met nog meer energie de zoektocht naar een nieuwe neerhouder voort. Het valt nog niet mee om een goed passende te vinden.

In Red Bay worden we vriendelijk ontvangen en we gaan al snel de kant op om onze zinnen te verzetten. Red Bay is een klein dorpje (van zo’n 300 inwoners) in een beschutte baai. Pas sinds 1978 weten ze dat er hier in de 16e eeuw een grote Baskische walvisvangst nederzetting was. Ze hebben dat jarenlang met archeologish onderzoek (onder water en op het land) helemaal in kaart kunnen brengen en nu is het dorpje UNESCO wereld erfgoed. We eten iets lekkers met warme chocomel in het cafe en laten ons daarna in het kleine walvismuseum en het bezoekerscentrum informeren over de geschiedenis van deze baai. De Basken waren de eerste Europese walvisvangers, een eeuw voordat de Britten en Nederlanders naar Noorwegen en Spitsbergen gingen. De Basken zijn hier 70 jaar lang elke zomer geweest (en toen waren de walvissen op 🥲). Resten van de typische rode dakpannen van Baskische huizen zijn hier gevonden.
‘s Avonds gaan we uiteten in het enige restaurant van het dorp. Het smaakt heerlijk en voor bijna de helft van het geld dan in IJsland en Noorwegen 🤗.

We blijven een dagje liggen en maken in de ochtend een wandeling op Saddle Island waar de meeste walvisvangst activiteiten hebben plaatsgevonden. Het looppad is netjes aangelegd met houten planken. Het is heerlijk zonnig weer. Tussen de middag bellen we gezellig met de meiden. Bij Eline is het 4,5 uur later en die zit nu in Kopenhagen met Jonas op weg naar een wandelvakantie in de Lofoten. Bij Marinthe is het 4,5 uur vroeger en die is met de familie van Sam op vakantie in Vancouver. Wij zitten er qua tijd precies tussenin. Het is heel fijn om elkaar even te zien en spreken 🥰❤️. In de middag maken we nog een wandeling aan de andere kant van de baai via netjes aangelegde paden met houten vlonders naar een top met een mooi uitzicht over de hele baai.
‘s Avonds zijn we uitgenodigd door het familiebedrijf Whaler’s Quest om met een groepje toeristen mee te eten (heerlijke coquilles op de BBQ) en 2 uurtjes mee te varen op hun boot. Er is live muziek door een man uit Mary’s Harbour die gitaar speelt en mooie liedjes zingt 🤗. Het gezin waar we in Battle Harbour mee aan tafel zaten is er ook weer. Rick is een oude vissers man en stuurt bedreven zijn boot langs allerlei ondieptes. Dochter Shena vertelt heel enthousiast over de omgeving. Moeder maakt heerlijke cocktails van eigen geplukte bessen. We zien zeehonden en haaien! Een superleuke avond in een echt Labrador’s sfeertje.

De volgende dag (vandaag) varen we door naar de noordwest kust van Newfoundland. Er staat lichte wind en er is geen mist 😃. We kunnen zelfs een deel zeilen met stroming mee. We hadden het plan om naar St Barbe te gaan maar stellen dit plan onderweg bij door vandaag wat langer door de varen en dan morgen met licht weer ook nog zo’n 50 nm. Dan zijn we dichtbij de twee mooiste plekken aan deze kust en daarmee meer weersonafhankelijk de komende periode.

Hiermee hebben we de Vikingroute succesvol volbracht 🤗🎉🥂🍾. Want de Vikingen kwamen aan land in noordwest Newfoundland. Ook is dit onze 4e oversteek van de Noord Atlantische Oceaan ☺️. Twee mijlpalen waar we enorm trots op zijn 😄.

We hebben nog 5,5 week om naar Halifax te varen waar we eind september voor een weekje naar Nederland vliegen. Begin september hebben we een afspraak in Baddeck (Noord Nova Scotia) met een Volvo Penta dealer voor groot motoronderhoud. De komende 2-3 weken gaan we de westkust van Newfoundland verkennen 👌😃.