Familytime in zuidwest IJsland 🥰 met regelmatig regen 🌧️ en een beetje zon

En dan zijn de meiden er 🤗🥰. Eline komt in de ochtend aan en Marinthe na wat vertraging in de avond. Wat is het fijn om weer een tijdje samen te zijn ❤️. IJsland is niet geschikt om samen per boot te verkennen. De afstanden zijn te groot en het weer is te variabel. Daarom hadden we al eerder voor een weekje een auto gehuurd. Samen verkennen we zo in dagtochten vanaf de boot de zuidwest kant van IJsland. Helaas niet altijd in even mooi weer, maar we kleden ons erop en laten ons niet weerhouden. En beter dan de hittegolf in Londen volgens Marinthe 🤭. De dag dat de meiden aankomen krijgen we een appje van de Capsula🇮🇹/🇫🇷 dat ze op 1/3 afstand naar Groenland zijn omgekeerd vanwege motorproblemen en nu terugvaren naar onze haven 🥲.

Nadat Toine met de fiets (en een uitdagende tocht) de auto in Reykjavík heeft gehaald en we weten dat de Capsula geen hulp nodig heeft om de haven binnen te komen, vertrekken we voor de eerste dag naar het schiereiland Snæfellsness. Dit is de langste tocht en het is nu nog redelijk goed weer, dus dat doen we meteen maar. We rijden door een prachtig landschap en het is er niet zo toeristisch. Tijdens het rijden is er voldoende tijd om bij te praten over van alles 🤗. De eerste stop is na 2,5 uur rijden bij de markante berg en waterval bij Kirkjufell. Even breekt het zonnetje door als we er rondwandelen. Vervolgens rijden we via een korte wandeling bij de vulkanische krater (Saxhóll) door het ruige vulkanische landschap door naar het mooie zwarte strand van Djúpalónssandur met de bijzondere rotsen. Ook daar lopen we een tijdje rond. De laatste stop is bij Arnarstapi voor een wandeling langs de kust met de vogelrotsen (hier lagen we vorige week voor anker). Halverwege de terugweg eten we een heerlijke hamburger met frietjes voordat we het laatste uur terug naar de boot rijden.

Stefano en Anne van de Capsula🇮🇹/🇫🇷 zijn veilig terug en we ontbijten met ze in een koffietentje terwijl de meiden uitslapen. Hun motorprobleem is veroorzaakt door water in de dieseltank en dat is hoogst waarschijnlijk veroorzaakt doordat ze kort geleden door harde wind met hun boot zijn platgeslagen. Gelukkig oplosbaar maar wel balen en frustrerend voor ze dat ze opnieuw moeten wachten op een weervenster. Voor ons eerlijk gezegd wel relaxed dat er de komende week geen goed weervenster is nu de meiden er zijn ☺️.
In de middag rijden we het schiereiland Reykjanes rond. Dit is een relatief jong stuk land dat ontstaan is vanuit vulkaan uitbarstingen. Ook nu is het nog steeds een actief vulkanische gebied en we zien dan ook de sporen van lava op de weg van de uitbarsting van vorig jaar juli (eerste foto hierboven). Er is een nieuwe weg om de lavastroom heen aangelegd. We rijden naar het half verlaten dorpje Grindavík waar continu de dreiging hangt van opnieuw een uitbarsting. Ook de toeristische attractie de Blue Lagoon en een grote thermische energiecentrale liggen in het risicogebied. Om dit te beschermen bouwen ze een grote wal om de lavastromen te routeren. Ook houdt een specialistisch team alles continu in de gaten. Vervolgens rijden we naar Gunnuhver, een gebied met kokende modderpoelen in een ruig vulkanisch landschap. Tot slot bezoeken we de ‘Brug tussen de twee continenten’ over de Altantische Rug die een verbinding maakt tussen de twee tectonische platen (Noord-Amerikaanse en Euraziatische). In de avond speelt Engeland tegen Noorwegen ⚽️ en komen Stefano en Anne ook gezellig kijken 🤗.

De derde dag vertrekken we op tijd voor de Golden Circle. Die leidt ons eerst naar het Þingvellir National Park. Ook hier loopt de Atlantische Rug doorheen met het samenkomen van de twee tectonische platen. Het is er enorm druk met veel toeristen dus we blijven maar kort. De volgende stop is de Strokkur geiser, die barst elke paar minuten uit. Er schiet water als een fontein omhoog doordat de druk van het grondwater te hoog wordt dat door heet gesteente wordt opgewarmd. De laatste stop is de indrukwekkende Gullfoss waterval. Daar lopen we een tijdje rond en worden af en toe nat door het opstuivende water. Terug op de boot kijken we de mannen Wimbledon finale en ´s avonds doen we sinds een lange tijd weer eens gezellig een kaartspelletje (boerenbridge) 🥰.

Toine en Marinthe pakken een rustdagje op de boot en Eline en ik gaan er in de middag op uit voor een wandeling. Als we daar aankomen zitten we volledig in de wolken en het regent 🥲. Dan kunnen we beter nog een uurtje verder doorrijden naar de Brúarfoss watervallen (die we gisteren op de Golden Circle hebben moeten missen), en dat is een hele goede keuze voor ons met FOMO 🤭. Deze watervallen zijn bijzonder door hun intense turquoise kleur. Deze kleur ontstaat door fijn gletsjersediment (het is smeltwater van een gletsjer) én de manier waarop het licht in het water wordt weerkaatst. We wandelen een uurtje langs de drie watervallen en worden zeiknat van de regen, maar dat maakt ons niet uit.
Toine vervangt de V-snaar van de motor en hoort een raar wat tikkend geluid in stationaire stand als hij de motor test. Hij maakt een afspraak voor de volgende ochtend om dit te laten controleren door een Volvo Penta specialist. Als er iets mis is dan is dit wel de plek om daar achter te komen en niet pas in Groenland.

De Volvo Penta specialist is er vroeg en meet met de computer de motor door. Het lijkt erop dat één van de injectoren iets minder goed werkt bij stationair draaien. Maar volgens de specialist niets om ons zorgen over te maken maar wel in Canada te laten checken. Gelukkig nu geen issue (maar inmiddels is Toine met een Volvo Penta dealer in Halifax in contact om nieuwe injectoren te laten leveren en plaatsen). Dus kunnen we op pad met de auto langs de zuidkust naar het dorpje Vík. Marinthe blijft thuis, want wil studeren (en heeft dit samen met mij in 2022 al gezien). Anne en Stefano gaan gezellig mee nu ze toch nog op een weervenster moeten wachten. We stoppen bij twee mooie watervallen (Seljalandsfoss en Skogafoss). Bij de eerste waterval kunnen we achter langs lopen en dan even het laatste stuk timen om niet zeiknat te worden. De tweede waterval is heel toeristisch en blijven we maar kort. We lunchen met een goed gevulde crepe in Vik en rijden daarna naar het zwarte strand met de bijzondere rotsten van Reynisfjara. Met laaghangende bewolking niet zo’n mooi uitzicht maar de golven zijn met de wat hardere zuidelijke wind spectaculair. De laatste stop is op Dyrhólaey; een hoge landtong met uitzicht op zwarte stranden én puffins. Door de bewolking is er geen enkel uitzicht maar de puffins zijn er wel (en daarmee is Eline heel erg blij). Aan het eind van de middag zijn we weer terug. Marinthe had al heerlijk voor ons gekookt. We kijken de ⚽️ wedstrijd Frankrijk – Spanje en spelen opnieuw een kaartspelletje (dit keer hartenjagen).

We besluiten om Eline een paar dagen eerder terug te laten vliegen (rond het tijdstip dat Marinthe ook terugvliegt) zodat wij de mogelijkheid hebben om bij een goed weervenster naar Groenland over te kunnen steken (zoveel goede weervensters zijn er namelijk niet 😅). Dat hadden we begin deze week al overwogen als er een goed weervenster aankomt. We hebben toch geen auto meer en zonder Marinthe is het ook minder gezellig voor haar om hier te zijn. En ja, er lijkt zich een weervenster aan te doen voor komend weekend net nadat de meiden weg zijn. Het oversteken naar Groenland is sowieso nooit helemaal uit onze gedachten. We houden het weer elke dag wel even in de gaten, en we krijgen regelmatig informatie over ankerplekken aan de oostkust van andere boten die daar al zijn.

De laatste dag met de auto doen Toine en ik eerst flink wat boodschappen voor 6-8 weken verse spullen (koelkast en vriezer). Fijn om dat met de auto te kunnen doen. In de middag maken we een mooie wandeling ten noorden van Reykjavík met goede gesprekken onderweg. Bij de borrel toasten we met de door Marinthe meegebrachte bubbels dat Eline haar master Geneeskunde heeft gehaald, YESSS 🩺🥼🎓 👌🤗 (ze hoort het volgende week officieel en de uitreiking is eind september). Een hele bijzondere mijlpaal 👍 🥰.
We kijken weer voetbal maar helaas verliest Engeland van Argentinië (en daar is vooral Marinthe even verdrietig over). De Capsula🇮🇹/🇫🇷 is inmiddels vertrokken naar Groenland (bikkels want ze moeten veel hoog aan harde wind varen).

De volgende ochtend levert Toine de auto in en in de middag nemen we de bus naar Reykjavík. Wel leuk om even in de stad rond te lopen, maar het is er behoorlijk toeristisch en we vinden het niet erg dat we hier niet met de boot liggen. We gaan heerlijk en uitgebreid uiteten (voor het eerst in IJsland) en dat is erg genieten 😊.

De laatste dag dat de meiden er zijn doen we het rustig aan. We kijken nog eens goed naar het weer en besluiten om toch niet meteen nadat de meiden weg zijn te vertrekken. Het zou alleen maar hoog aan de wind varen worden (3-4 dagen lang) met ook teveel wind bij de oostkust van Groenland (en ook wind tegen tij in het gebied waar de ijsbergen vanuit het noorden langs de oostkust naar het zuiden drijven). Over een dag of 6 ziet het weer er rustiger uit. Maar het weer verandert hier snel, dus het kan zich altijd nog ten gunste keren. Eline en ik maken nog een korte wandeling (zowaar even in de zon) voordat ze om 16 uur met de bus naar het vliegveld vertrekt. Nadat ook Marinthe vanmorgen vroeg is vertrokken bekijken we het weer nog eens goed. Het ziet er toch weer wat gunstiger uit, zeker als we morgen vertrekken en dan iets noordelijker naar Tasiilaq varen. Gaan we wel, gaan we niet? Een volledig gunstig weervenster is er hier nooit. Zoals het er nu uitziet kunnen we in 2,5 dag de 400 nm naar Tasiilaq hoog aan de wind varen en in rustig weer aankomen. Dan zien we daar wel weer verder hoe we zuid naar de Prins Christian Sund (PCS) komen. We besluiten morgenochtend pas definitief en zullen zien of we er dan nog zo over denken 😉.

Hoe dan ook, we kijken terug op een enorm waardevolle tijd (ruim een week) met de meiden ❤️🥰. Ook al werkte het weer lang niet altijd mee, het was enorm fijn en gezellig met elkaar ❤️🥰. Op naar Groenland!